ژواک دافغانستان دملی او هیواد پالو روڼ اندو ناپیلې ویب پانه   ٠   صدای افغانان روشن بین و روشن اندیش
 


 

نجیب  برید

 

همبستگي

 

ای سرزمين وشادی وغم ها وعشق من

نامـــت بلند کشور ، افغانــــم  آرزوسـت

 

صـــــد ها درود شاد، به روح شهــيد تو

دیــدار سرزمين نيا کانم آرزوســــــــــت

 

پغــمان گلبهار ننگرهار ســــــــــرخ رود

ديــدار کندهار مــــــزار جـــانم آرزوست

 

هرات وغورغزنه چه سامان داشت ليک

گرديز خوست لوگر و ميدانـم آرزوست

 

بــــــغلان تالقان سمنــــگان فــــــارياب

کــــوه ها و دره های باميانم آرزوست

 

در جوزجان نهال صفا گر شود  بزرگ

ديدار بلخ مرزع پروانم آرزوســـــــــت

 

راه بدخش   چقدر تند و باصفا ســـــت

آن دره های و آب خروشانم  آرزوست

 

در باغ و سبزه های زمين  پر از  گهر

نميروز گرم زابل لغمان آرزوســــــــت

 

آن فيلسوف زاده کنرها کنار خويــــش

سيـــــد جمال ناطق دورانم آرزوسـت

 

آن کشور عزیز هــــمان مردم عزیب

با دين با ديانت و وجدانم آرزوســت

 

ما را در ايـن ديارچه شان وچه عزت است

لبخند شاد زمــردم شادمانم آرزوست

 

يـــک  اتــحاد همدلی وصلح واپسين

در قوم هرنژاد هــر استانم آرزوست

 

هرملیت گلی ست به بوستان آن وطن

گل های نازنين گلستانـــــم آرزوست

 

با هر زبان سخن بسرائي خوش است ليک

آن خوش زبان لــجّه افغانم  آرزوست

 

صد رنگ صد زبان هزاران رسوم تو

همبستگي مـــردم بســــتانم آرزوست

 

آن جايگاه احمد و محمود  شاه امان

آن  سر زمين شاد دليرانم  آرزوست

 

آن آبرو و عـــــزت شان و غرور تو

تاريـــخ با وقار پر از شانم آرزوست

 

باشد(  بريد )خادم هر زره خاک  تو

سرباختن براه توای جانم آرزوست 

 

 

بوسه ستانی

 

مــن ز عشقت همـــه جا درد نهاني دارم

قامتي سخــــت در اين  راه  کماني  دارم

 

نشنود گر به جهان کس غم و زاری مرا

انـــــدر اين راز که من سوگلِ جاني دارم

 

داغ ها دلــــم از دوری تو افــــــزون شد

ای دريغا که چـــــــــه از درد نشاني دارم

 

همه شادند و بکامند چــو با دلبر خويش

زهر در جام چـــــــرا من به عيانی دارم

 

ساقيا بــاده بیاور دمــــــي و مستم  کن

چقدر ميل به اين بوســــته ستاني  دارم

 

سنبل گيسوی تو عطر فشاند  به جهان

از توالقصه چنيـــــــن نور فشانی دارم

 

ای که رفتي تووماندست غمت روی دلم

کي من اميــــــد به ایـن دينه  فاني دارم

 

دم مزن  بيشتر از اين غم و درد  بريد

که به گرداب چه بي حدو کراني دارم

 

 

لقمه نان

 

تا شِند م دوش ســـرمای زمســـــتان ميرسـد

با  دلــم  گفتــــم! غــم و رنج غريبان ميرسد

 

از پي تســخين ما خيــر اســـت اگر تيلی نبود

لقـــمه ناني که برای بينــوايان  مـــــي رســد

 

نشنــود کس ناله ات بيــــهوده درهر جامنــال

چاره  مي باید تر ازين غم که برجان مي رسد

 

قرض نان از سفره  بيچاره گان شـــــد نا پديد

ليک بــــــا مسند نشينان مرغ بريان مي رسد

 

سفره زحمتکشان خالی است از نان وخورش

زانکه  بهر مفخوران  جمله  ارزان مي رسد

 

داستـــان درد نای منــزل و ما وا بس اســت

شکر ايزد را که بهرت لقمه ای نان مي رسد

 

 

خطاب به بوش

 

به تو ای ظلم خونخوار زمان مي گويم

زار لشکر کشيت را به جهان مي گويم

 

قــصد تسخیر کنی خانه ام ای ديو پليد

اين  همٌ  شوم  ترا بر همکان مي گويم

 

قتل ما مايهً آبادی سودای تــــــو  شد

نفرت از فکر تو اين دم  به  عيان مي گويم

 

ساخت بس توطئه اندر ره آزاد کسان

باکسان قصه ازنيرنگ خسان مي گويم

 

بانگ آزادگيت مکروريايي است بزرگ

عــزم نا بودی ما است در آن مي گويم

 

ســـد آرامـــش و آزادگي خلـــق تويي

شرح اين قصه به اين کون ومکان مي گويم

 

چهره زشت شما کشته نمایان به همه

باغتان را به سرانِشب خزان مي گويم

 

قاصد مرگ، نــــه ناجــي تهي ستاني

به خزان عزم توطوفان و زان ميگويم

 

ای خوش اين خاک که داراست جوانان غيور

وين رجِر نامه ات از پيرو جـــوان مي گويم

 

کي بود عــــدل و مساوات و حــقوق بشری

اين ســـــخن را ز زبان دگــــران مي گـــويم

 

 

پيک آرزو

 

ای وطن يار وفادارت چه شــــد

شاعر شوريده کردارات چه شد

 

عشقری از درد ما داری غــزل

بارق لــب بسته گفتارت چه شــد

 

قاتلان تا بــر ســــر کار آمــــدند

صلح و رام مردم زارت  چه شد

 

شـــد پديدار از قضا  ديــــو پليد

نوکران پيرو  کفتارت  چـه شــد

 

کار داران  تــــــو رفتند  از ديـار

بلبلان مست وبيـدارت چــه شــد

 

گشت ويران شهر وسامان وکنار

بهرعمران يارو معمارت چه شد

 

مردم  دانا  ز کويــت رفتـــــه اند

قبلهء ام خلق  فدا کارت چه شــد

 

نیست از ميخانه در اين جا اثری

شورومستي ودف وتارت چه شد

 

درجهـــان بـــودی نگين تابناک

کابل من شوکــــت پارت چه شد

 

دختران تـــو کفن پــــوشيده انــد

پسران خوب رخسارت چه شـــد

 

صبحگاهان  نغمه هايـي  داشتی

رونق بازار و کهسارت چه شد

 

پيک آمد گوئی از سوی ( بريد)

روزگار شـــاد ديدارت چـه شــد

 

 

 

داغ غربت

 

داغ هجرت سوخــــــت جانم بهر آب و دانه ای

ای خوش آن روزيکه من هم داشتم ويرانه ای

 

صحبگاهان شاد بودم از حضور دوستان

می غنودم پای خم هرشب بهر ميخانه ای

 

گاه با یـــاران هــــــمدل د رکنار جويبـــــا

گه چو مجنون محوبودم بر رخ جانانه ای

 

همچو بلبل ميسرودم ساز هستي در چمن

نه بـه فکر هجر بـــودم ني به ياد لانه ای

 

همچو سرو هرگز نبودم واقف از آوارگي

گر شنیدم از کسی پنداشـــــتم افسانه ای

 

تا گشـودم چشم از رويائي غفلت ناگـــهان

خويـــش را يافتـــم در دامـــن  بيگانه ای

 

دوش آمــد از وطــــن بنمود گريانـــم ( بريد)

گفت غير از رنج ومحنت نيست دريک خانه ای

 

 

 

 

www.zhwak.com


 

بازگشت

 


 
 
© zhwak.com
All Rights Reserved