ژواک دافغانستان دملی او هیواد پالو روڼ اندو ناپیلې ویب پانه   ٠   صدای افغانان روشن بین و روشن اندیش
 

 

داکتر اسد الله حبیب

 

بتکده ها

 

ستاده اند  برابر به همد گر رده  ها

درین جهان منم ها,  زمان عٌربده ها

به گفته هیچ کدامی از آ ندگر کم نیست

نه پیرزاویه  گیرونه مست  میکده  ها

مگر  ببال  شکسته  دوا  زهیچ  یکی

کمان بدوش فراوان بهر  حدیقه  ده ها

برای  آنکه  نداند  کسی  زبان  کسی

فگنده اند جهانی  فسون  و  شعبده ها

زخود پرستی این مردمان امان, امان!

نه آدمان  که بره می  روند  بتکده  ها

 

 

 

زبان قُمری

 

دردل پاک نه از کینه  نشان می  باشد

خانۀ  آینه  جای  همه    گان   میباشد

سر بیدار  دلان رفته همیش ازپی  نام

همت دون همه جا در غم نان  میباشد

بود  آیا  ز دل  رفته     بیاید    خبری

دیده   هر روز  بدرها نگران   میباشد

چون  نداریم  سزاوار   کبوتر    بامی

باد در کوچۀ ما نامه  رسان  می  باشد

گله  از دوست  نوشتن  نبود  شیوۀ  ما

این خطا از  قلم آن  دیگران  میباشد

قمریان را  غم  ما  ورد  زبان   میباشد

خزف  آرایی  دوران زکس نیست نهان

واژه  گان  نگۀ  شوخ ترا معنی هاست

عالمی  نغمه  بیک  تار  نهان   میباشد

مستی ساغر می نی صفت انگور است

این  همه  معجزۀ  تاک  نشان   میباشد

اشک ریزد اگر زود زمژگان چه عجب

برگ  ریزی  هنر فصل  خزان  میباشد

 

 

این ابرش ایام

 

این اَبرَش ایام شود رام, مگردیر

خندد گل صبح از پس هر شام, مگردیر

جوهربکشد آهنِ بیهوده درآتش

درآتش غم پخته شودخام, مگردیر

برزخم زبان هیچ دوا را اثری نیست

درمان شودازگردش ایام, مگردیر

گردون نبود درپی ناکامی مردم

آخر برسد کام ازین جام, مگردیر

شک نیست که هر شعبده یک روزشودفاش

هرطشتِ تقلب فتد ازبام, مگردیر

شهرت طلبان را رهً کوتاه زیادست

درراه هنر مرد کشد نام, مگردیر

 

 

 

رستاخیز باغ

 

گفت و گوییست که خواهند ورق برگردد

شهرویرانۀ ما پُر زرو زیور گردد

جوی طنبور دگر باره پُر  از نغمه شود

شعر باور به لب مرغ سحر برگردد

*  *  *

لیک یک حرف دُعا از لب من پس نشود

نشود ، دیشب خونبار مکرر گردد

نشود اشک ضعیفان بکنند آب وضو

بارِ عمّامه  زدیروز فزونتر گردد

زن به زو لانۀ تعجیز بمانند و مباد!

باز عمری خله با خامه برابرگردد

روزه داران تۀ آوار بسی سرد شوند

سنگر کودکِ ما پیکر مادر گردد

*  *  *

کاش آن زمزمۀ رفته به یاد آرد آب

کاش باد از نفسِ عشق معطر گردد

عطرِ آواره ، به گهوارۀ گل باز آید

باغ از سکّۀ خورشید توانگر گردد

کوی من معبرِ هم میهن آزاده شود

شهر من رشکِ سنمخانۀ آذر گردد

زین غزل بیتی اگر آنسوی نُه پرده بری

ای مَلَک دست به هرخاک زنی زر گردد!

 

 

www.zhwak.com


 

بازگشت

 


 
 
© zhwak.com
All Rights Reserved